Choroby autoimmunologiczne

Choroby autoimmunologiczne

Choroby autoimmunologiczne dzieli się na dwie podstawowe grupy:

  • narządowo swoiste, czyli takie w przebiegu, których stan zapalny toczy się w obrębie jednego organu np.: cukrzyca typu 1, choroba Hashimoto, choroba Graves-Basedowa, pęcherzyca, choroba Addisona czy celiakia.
  • układowe - mówimy o nich, kiedy proces zapalny obejmuje cały organizm, do tej grupy należą między innymi: toczeń trzewny, reumatoidalne zapalenie stawów, guzkowe zapalenie tętnic, chorobę Takayashu czy choroba Wegenera.

Wszystkie przebiegają najczęściej z okresami remisji i zaostrzeń i bardzo często występują wraz z innymi współistniejącymi schorzeniami z autoagresji.

Choroby autoimmunologiczne są bardzo trudne do zdiagnozowania, jest ich bardzo dużo a objawy, jakimi się manifestują, bardzo często są niespecyficzne i mogą przypominać inne choroby. Co gorsza, nawet to samo schorzenie może dawać inne symptomy o różnym umiejscowieniu i nasileniu. Dlatego niejednokrotnie pacjenci przez wiele lat szukając powodu swoich dolegliwości, odsyłani są od lekarza do lekarza i muszą przebyć bardzo długą drogę, zanim zostaną właściwie zdiagnozowani. Naszą czujność powinno wzbudzić przewlekłe osłabienie i zmęczenie, występujące falowo, czyli pojawiające się i znikające. Bardzo często występują również zaburzenia metaboliczne, które przyczyniają się do zmiany masy ciała chudnięcia lub nagłego tycia, bez zmiany trybu życia i diety. Dla niektórych chorób charakterystyczne są zmiany skórne, które również pojawiały się będą z okresami remisji i zaostrzeń, niepokojące są nawracające bóle stawów, suchość błon śluzowych i skóry, zespół suchego oka, alergie pokarmowe, zaburzenia rytmu serca, bóle i zawroty głowy, ataki paniki czy depresja. Choroby autoimmunologiczne dotyczyć mogą niemalże każdego organu w ludzkim organizmie, dlatego dysponują praktycznie nieograniczonym wachlarzem objawów. Co gorsza, nie istnieją testy, które mogłyby jednoznacznie potwierdzić predyspozycję do wystąpienia tego typu schorzenia.

Przeciwciała powstające w wyniku chorób autoimmunologicznych skierowane są przeciwko własnemu organizmowi, dlatego nieleczone mogą skutecznie uprzykrzyć życie, a w niektórych przypadkach nawet poważnie mu zagrażać. Bardzo ważne jest zatem właściwe zdiagnozowanie choroby i podjęcie stosowanej terapii.

Niestety do dziś nie istnieje lekarstwo, które pozwoliłoby wyleczyć chorobę o podłożu autoimmunologicznym. Terapia, która trwa do końca życia, opiera się natomiast na zmniejszaniu objawów, kontrolowaniu procesu autoimmunologicznego i utrzymywaniu zdolności organizmu do walki z chorobą. Wymaga stałego kontrolowania rozwoju choroby i stanu zdrowia pacjenta. Bardzo dobre efekty przynosi również wspomaganie leczenia poprzez zmianę trybu życia, ograniczenie używek takich jak alkohol czy papierosy, które osłabiają funkcjonowanie układu immunologicznego i mogą być jednym z czynników aktywujących chorobę. Stosowanie zdrowej i dobrze zbilansowanej diety, dzięki której dostarczymy naszemu organizmowi odpowiednią porcję witamin i minerałów, zapobiegając w ten sposób groźnym niedoborom. Niezmiernie istotna jest tu również odpowiednia ilość snu i ograniczanie stresu.