Łuszczyca - swędzący problem

Łuszczyca - swędzący problem

Łuszczyca klasyfikowana jest jako choroba autoimmunologiczna. Naukowcom nie udało się ustalić dokładnej przyczyny jej występowania, wiadomo że ma ona podłoże genetyczne. Nie bez znaczenia są tu również czynniki zewnętrzne takie jak: stres, dieta, alkohol, papierosy, infekcje, a nawet niektóre leki np. beta blokery czy niesteroidowe leki przeciwzapalne. Łuszczyca skóry to wciąż wstydliwy problem, mający ogromny wpływ na komfort życia i psychikę chorego. Dlatego często towarzyszy jej depresja, stany lękowe i wycofanie społeczne.

Zmiany łuszczycowe najczęściej pojawiają się na łokciach, kolanach lub skórze głowy, ale mogą występować również na innych częściach ciała. Szacuje się, że dotyka ona od 1-4 procent populacji. Skóra zdrowego człowieka, aby się zregenerować, potrzebuje 28 dni, w przebiegu łuszczycy proces ten, trwa o wiele krócej zazwyczaj około 4 dni, nadmierna produkcja naskórka prowadzi do powstawania zmian chorobowych. Ich wygląd różni się w zależności od typu łuszczycy, z jakim mamy do czynienia.



  • Łuszczyca zwykła nazywana też plackowatą występuje najczęściej i dotyczy około 80-90% przypadków tej choroby. Charakteryzuje się czerwonymi plackowatymi zmianami pokrytymi białymi łuskami. Skóra chora jest wyraźnie odgraniczona od zdrowej, zauważyć tez można symetryczność pojawiających się zmian. Występuje najczęściej na kolanach łokciach, owłosionej skórze głowy i okolicy krzyżowej.
  • Łuszczyca drobnogrudkowa/kropelkowa przybiera postać małych grudek, które pojawiają się najczęściej na tułowiu, kończynach i czubku głowy. Zaczyna się najczęściej w dzieciństwie lub wczesnej dorosłości, a jej przyczyną mogą być infekcje gardła wywołane paciorkowcem.
  • Łuszczyca krostkowa objawia się występowaniem drobnych krostek/pęcherzy wypełnionych niezakaźną ropą, często otoczonych rumieniem. Może pojawić się na wszystkich częściach ciała, jednak najczęściej zmiany zlokalizowane są na kończynach. Ciężka postać choroby może stanowić nawet zagrożenie życia.
  • Łuszczyca odwrócona to gładkie czerwone plamy występujące najczęściej w zgięciach i fałdach skóry: w pachwinach, pod piersiami, w zgięciach łokci, kolan czy pod pachami. Skóra w tych miejscach jest bardzo delikatna, dlatego łatwo ulega podrażnieniom pod wpływem potu lub w wyniku otarć.
  • Erytrodermia łuszczycowa to najcięższa postać choroby, zmiany obejmują większą część ciała, są bardzo swędzące i bolesne, a chora skóra może schodzić nawet całymi płatami. Może występować po ciężkim poparzeniu słonecznym, stosowaniu niektórych leków lub jako powikłanie w przebiegu źle leczonej i nieustabilizowanej łuszczycy plackowatej. Na szczęście ten niebezpieczny dla życia chorego rodzaj łuszczycy występuje bardzo rzadko.
  • Łuszczyca paznokci najczęściej występuje w połączeniu z innym rodzajem łuszczycy, choć zdarzają się przypadki, kiedy jest jedyną formą choroby. Na paznokciach pojawiają się wgłębienia, a pod płytką grudki łuszczycowe. Bardzo często pod paznokciami gromadzą się też zmiękczone masy rogowe. Paznokcie nie przylegają do podłoża, stają się żółte lub białe i niejednokrotnie odpadają.

Około 20-30 procent osób zmagających się z łuszczycą skóry cierpi również na łuszczycowe zapalenie stawów. Choroba ta rozpoczyna się najczęściej pomiędzy 30 a 55 rokiem, zdarza się jednak, że dotyka również dzieci. Najczęściej współwystępuje z łuszczycą zwykłą, ale jej przebieg nie jest w żaden sposób zależny od nasilenia się lub zmniejszenia problemów skórnych. Zmiany w łuszczycowym zapaleniu stawów charakteryzują się bolesnością, zaczerwienieniem, puchnięciem a często również zesztywnieniem stawów. Początek choroby może być ostry i przebiegać z gorączką. Bardzo ważna jest szybka diagnoza i rozpoczęcie leczenia, które zahamuje jej aktywność.

Łuszczyca jest niezakaźną chorobą przewlekłą, nie można jej wyleczyć, ale można skutecznie kontrolować jej przebieg, dlatego konieczna jest, stała opieka lekarza specjalisty i współpraca pacjenta, tak aby wdrożone leczenie przyniosło oczekiwany skutek.